Regelmatig krijg ik de vraag: hoe is het nu met je? En van lezers die benieuwd zijn of stressortherapie echt werkt. In dit artikel neem ik je me in mijn ervaring.

Zojuist heb ik even opgezocht wanneer ik voor het laatst iets over mijn proces heb gedeeld. En over de stressortherapie die ik ben gaan volgen. Dat was 6 december 2024. Oef, dat is wel lang geleden, zeker zonder er weer een update over te geven.

Het is vandaag precies vier jaar geleden dat ik een positieve test in mijn handen hield en mijn leven stil kwam werd gezet. Door het Covid virus wel te verstaan, voordat er twijfels ontstaan over welke positieve test ik in mijn handen had.

Van alles geprobeerd

Drieënhalf jaar lang heeft het mijn dagen geterroriseerd. Oké, ik overdrijf, maar het was wel waar ik mee opstond en mee naar bed ging. Van alles probeerde ik om beter te worden. Rust, fysiotherapie, ergotherapie, een revalidatietraject, EMDR, ACT, maar niets hielp echt. Al had ik nu wel een rugzak vol tools waar ik uit kon putten. Hierdoor werden mijn dagen stabieler. Toch werd ik er onrustig en vooral heel onzeker van. Het is toch niet zo dat ik voor de rest van mijn leven in deze staat blijf?

Mijn leven stond echt stil. Ik kon bijna niemand om me heen verdragen, mijn dagen bracht ik voornamelijk tussen de muren van ons huis door. Sociale contacten waren er bijna niet, want te vermoeiend. Ik raakte er overprikkeld van. Alles moest met uiterste precisie afgestemd worden: afspraken, wandelingetjes van 50 meter, douchen, eten, slapen etc.

Even spontaan iets gaan doen zat er niet in. Dat is denk ik nog wel het moeilijkste. Dat alles wat zo vanzelfsprekend is, ineens wegvalt. Ondanks dat het heel zwaar was en er heel wat tranen zijn gevloeid, voelde ik altijd wel dat het uiteindelijk beter zou worden. Ik had de hoop nog lang niet opgegeven.

Kennismaking met de mind-body visie

Al in het begin kreeg ik van mijn broertje een link doorgestuurd van iemand die was hersteld van long-covid. Door de mind-body visie. De visie gaat uit van een samenwerking tussen brein en lichaam. In je lichaam ervaar je wat er in je brein gebeurt. Je brein registreert een disbalans en zendt een signaal uit naar je lijf. Wanneer je bijvoorbeeld je enkel breekt dan signaleert je brein dat en stuurt vervolgens een pijnsignaal naar je lichaam. Dat zorgt ervoor dat je stopt, zodat je niet nog meer schade aanricht.

Het kan echter ook zo zijn dat er in je brein een situatie ontstaat waardoor het pijnsignalen blijft afgeven aan je lijf, terwijl het al hersteld is. Zoals in mijn geval. Het coronavirus nestelde zich in mijn lichaam, mijn brein gaf een signaal af dat ik moest herstellen van dat virus. Heel normaal, dat gebeurt bij iedereen. Alleen toen het virus was verdwenen, bleef mijn brein signalen afgeven dat er iets niet pluis was. Omdat het zich onveilig waande en mij wilde beschermen.

Uit onderzoeken was tenslotte gebleken dat er geen blijvende schade in mijn lichaam zat. Voordat je met een mind-body methode begint is het wel verstandig om dat uit te sluiten. In mijn geval bleek er dus niets kapot te zijn in mijn lichaam. Al bleef mijn brein die informatie wel uitzenden naar mijn lichaam.

Er werd een zaadje geplant

Ik las dus in het begin al over de mind-body methode, maar het greep me nog niet. Toch werd er wel een zaadje geplant. Na ongeveer een jaar werd ik toch nieuwsgierig en kocht ik het boek The Way Out van Alan Gordon en later Breaking Free van Jan Rothney. Ook luisterde ik naar podcasts en boeken over dit onderwerp. Interessante podcasts zijn die van Nicole Sachs (The Cure for Cronic Pain), Nina Bosselaar (Lief Klein Leven) en Milou Pelle (The New Mi), de laatste twee zijn Nederlandse podcasts. Steeds meer begon ik te geloven dat dit weleens de oplossing zou kunnen zijn. Maar alleen aan boeken en podcasts had ik niet genoeg.

Toen mijn vriendin Célie de opleiding tot stressortherapeut ging volgen en proefcliënten nodig had wilde ik graag meewerken. Daar heb ik al eerder over geschreven in mijn blog stressortherapie als oplossing voor long-covid. Tot dusver waren jullie al op de hoogte. De vraag is natuurlijk hoe gaat het ruim een jaar na de start van de therapie met mij? Ben ik volledig genezen of werkt het niet? Met andere woorden: werkt stressortherapie echt? Hieronder het eerlijke antwoord.

Werkt stressortherapie echt?

Om antwoord te geven op deze vraag neem ik je graag mee in het proces. Want heel eerlijk, ik vond het nogal een tegenvaller. In het begin dan. Ik begon vol goede moed aan de therapie, vond het rete interessant en had er heerlijke gesprekken over met Célie. Ik had het volste vertrouwen dat het goed zou komen. Stiekem hoopte ik zelfs dat ik tijdens de bruiloft van mijn broertje (april 2025) al een groot deel hersteld zou zijn en het mee kunnen vieren.

Ik startte in september 2024 met de therapie, dus dat moest toch haalbaar zijn. Maar niets was minder waar. Ik ben tijdens de bruiloft meer in mijn kamer geweest, heb alleen de ceremonie en de speech meegemaakt en was volledig afgeknapt. De weken erna moest ik echt bijkomen. En ik begreep niet waar het mis ging. Deed ik toch iets fout? Of werkte het toch niet voor mij? Ik schaamde me ervoor dat het niet lukte. Het voelde alsof ik iedereen teleurstelde. Ik had het zo hoog van de toren geblazen dat ik geloofde dat dit zou werken. En ik wilde zo graag dat het werkte voor Célie, ze was hier zo goed in. Natuurlijk ook voor mijn gezin en uiteraard voor mezelf.

Ik snapte zo goed wat er aan de hand was in mijn brein en hoe het allemaal werkte. Waarom boekte ik dan geen resultaat. Nou ja, geen resultaat is ook niet helemaal waar. Tijdens de sessies met Célie gebeurde er wel degelijk wat. Ik merkte dat ik helderder bleef, meer energie had en minder klachten had. Het was alleen van korte duur.

Emotionele achtbaan en vriendinnen dates

Achteraf denk ik dat Célie en ik beiden te graag wilde dat het zou werken. En waren er twee grote gebeurtenissen die mijn emotionele rollercoaster nogal triggerde. Waardoor er geen ruimte was om het echte herstel toe te laten. Ik had naast de bruiloft ook een hoorzitting voor de boeg bij het UWV.  De angst rond die hoorzitting was zo groot dat er geen ruimte was voor herstel. Het was te vroeg.

Ik weet nu dat ik me op dat moment heel onveilig voelde. En dat is funest voor herstel. Veiligheid is de basis voor herstel. Sterker nog, het is noodzakelijk voor herstel. Als je die veiligheid niet kunt voelen, dan gaat er ook niks gebeuren. Naast die emotionele achtbaan miste ik ook mijn vriendinnen dates met Célie. We waren alleen bezig met de therapie en alles draaide om mij. Ik miste het om ook over haar leven te praten, te lachen en gezelligheid. Voor Célie gold hetzelfde.

Zij vond de situatie soms ook ingewikkeld. Ik denk dat we beiden ook te graag wilden. Zij gunde mij mijn leven terug en ik wilde haar helpen een succes te maken van datgene waar zij al heel lang in gelooft. Super fijn dat we daar samen over konden praten. We gingen weer vriendinnendates plannen. En daar ontstond een verschuiving. Samen met de bruiloft en de hoorzitting die achter de rug waren. Nadat het ritje in de emotionele achtbaan achter de rug was, ontstond er rust.

Het grappige was dat er tijdens die vriendinnendates ook gewoon mini therapiesessies ontstonden. Doordat ik echt de ruimte kreeg om te herstellen, durfde ik het meer toe te laten. Sinds de zomer is er echt veel in gang gezet.

Hoe is het nu met…

Dus als je me nu vraagt hoe het gaat en of stressortherapie voor mij heeft gewerkt, zeg ik volmondig JA. Beetje bij beetje wordt mijn wereld weer groter. Ik kan steeds verder wandelen, ik fiets weer, ben niet meer zo uitgeput, ik kan weer koken en daarna samen eten met mijn gezin, ik kan sociale activiteiten weer langer volhouden etc.

Ik ben nog niet waar ik wezen wil, maar er is echt al zoveel veranderd. Wat mij vooral helpt is de wetenschap dat er niets stuk is in mijn lijf, dat het enkel mijn brein is dat me wil beschermen. Dat maakt dat ik meer durf te experimenteren. Ik kan tenslotte niets stuk maken. Soms gaat dat geweldig, soms lig ik er nog af. Maar het herstel is sneller. Het gaat net als met alles in het leven met vallen en opstaan.

Fysiek gezien gaat het echt een stuk beter. Nu werk ik aan het verminderen van mijn prikkelgevoeligheid. Dat vind ik nog best ingewikkeld. Toch heb ik er vertrouwen in dat mijn wereld blijft groeien. En ik verder zal herstellen. Mijn leven wordt steeds meer van mij.

Conclusie: werkt stressortherapie?

De conclusie is dat stressortherapie absoluut werkt, maar dat jij de belangrijkste factor bent om het te laten werken. Sta je ervoor open, geloof je erin, voel je je veilig genoeg om het proces aan te gaan.

Gun jezelf deze kans om het te ontdekken. En als het niets voor je is, dan is het ook oké. Ik ben in ieder geval heel blij dat ik het avontuur ben aangegaan.

Heel veel liefs.

Margreet